Yazıda “Elbette sanat olarak fotoğraf üreten insanların çok kendilerine has başlangıç öyküleri olabilir” diyerek pre-giydirmişsin, dolayısıyla önce “başlangıç hikayemi yazsam adımız çıkar şimdi” diye düşündüğümden yazmayayım dedim, fakat sonra dayanamadım, bu da bir yerde olsun:

“Meren’in fotoğraf ile tanışması”: yüksek lisans yaptığım dönem bir akşam kendi kendime konuşurken buldum kendimi: “yahu eskiden babamın elinde bir alet vardı.. hani şu hep delicesine elime alıp oynamak istediğim ve bir türlü izin alamadığım.. neydi o alet yahu .. hah fotoğraf makinesi idi. evet .. bir fotoğraf olayı vardı ya hakikaten. vay anasını yahu. hakikaten amma isterdim böyle alayım çekeyim filan. vay beee .. .. e eşek kadar adam oldum artık, izin alacak baba da yok, ne duruyorum lan! istesem fotoğrafçı olurum be! hahaha hohoho dur dur tarayıcı aç bana (click) nay nay naay http://www.hepsiburada.com (enter) “fotoğraf makinesi” (search) bu mudur hmm kodak tamam kodak olsun haha satın al! (click) yippaaa yihuuu nay nay naaay ney ney neeeeeey Serdar! Serdaaaaaaaaaar fotoğraf makinesi aldım lan!”

“insanlar neden sadece mutlu anların fotoğraflarını çeker?”

Soruya basit demişsin ama bu soru basit değil bana sorarsan, hatta ziyadesiyle de derin, bence. Hakkında yazacağını söylemiş olduğun için şimdilik tartışmak istemiyorum üzerinde. Sen yazınca yazarım ne düşündüğümü :)