Linus Andersson'un el yapımı radyosunu dinleyen kızı ve onun kuzenleri (CC)
Bu akşam posta kutusu yayınınızı dinledim. bu neşriyatınız beni çok ilgilendirdi. Aslında kısa dalga istasyonlarının daimi bir dinleyicisi değilim. Güzel bir müzik ararken, tesadüfen yayınınızla karşılaştım. Yayın kalitesinin olağanüstü olduğunu öğrenmek, eminim sizi çok ilgilendirecektir. Bu derece iyi bir dinleme için, radyo eksperlerinin “RIO” tabir ettiklerini zannediyorum. Uzak memleketlerdeki kimselerin İngilizce diliyle yayın yapmaları, İngiltere’de bizler için gayet hoş bir değişiklik olmaktadır ve eminim ki, bu yayın müstakbel dünya sulhunun temellerini atmak bakımından kıymetli bir vasıtadır.
Verifikasyon kartlarınızdan bahsediyorsunuz. hatıra olarak bunlardan bir tane göndermenizi rica eder, istasyonunuzu dinlerken, büyük bir zevkle geçirdiğim çeyrek saat için teşekkürlerimi sunarım.
R. Hart
Not: Alıcımın gösterdiğine nazaran, istasyonunuzu yaklaşık 31,9 üzerinden dinledim. Ancak doğruluğundan emin değilim.
Bu mektup, 1945 yılında Ankara Radyosu’na gönderilmiş. Teoman Yazgan‘ın Önce Radyo Vardı adlı kitabından…
Bazen okurken takılıyorum böyle. Bir sayfa, bir ifade, bir cümle pause tuşuna basıyor aklımda. 1945 yılında 15 dakika ne kadar değerliymiş ki, adam o 15 dakika için başka bir ülkeye mektup yazmaya üşenmemiş diye kaldım bu kez. 1968 yılında 15 dakika, Andy Warhol’un efsanevi aforizmasıyla bir kere daha zaman dilimi olarak imlenmişti; herkes bir gün 15 dakikalığına ünlü olacaktı. Oluyor da gerçekten. Benim bu anlayışın sağlaması olarak tarihe geçenler arasında favorim Şerif Issı‘dır örneğin.
Bugün 15 dakika üzerine ne söyleyebiliriz? Yayınlanan yüzlerce, binlerce kitap, makale ve blog yazısı, fotoğraflar, videolar… Geçtim ona harcadığımız 15 dakikaya bu kadar kıymet verebildiğimiz bir eserle, yayınla karşılaşmayı falan… Hangisine kesintisiz, lineer 15 dakika veriyoruz artık? Arkada başka videoyu yüklerken, bir taraftan başka bir şey yaparken değil, dirseklerimizi masaya dayayıp, kafamızı avuçlarımızın içine koyup 15 dakika boyunca dikkatlice kendimizi bıraktığımız eserler var olabiliyorlar mı hala?
