O detaylar da aslında filmi gölgelemeye asla yetmiyor. Benim kafama takılan tek ciddi problem Yuri Orlov portresinin aslında bir sembol olduğunu belki de en iyi anlatan karakter, Ava Fontaine’in gerçekliği… O karakterin son derece dramatik kaldığı sahneler, aslında kendi ötesinde anlattığı profili gizlemeye başlıyor ve bu da Yuri karakterinde çizilen politik alegorinin bulanıklaşmasına neden oluyor.

Bunun dışında Uluslararası Af Örgütü tarafından bir basın bülteniyle karşılanan film için kullanılan ifadeler mealen bugüne dek bu konuda çalışan bağımsız sivil inisiyatiflerin anlatmaya çalıştıkları politik oyunu çok başarılı bir anlatımla sinemaya aktarıldığını doğruluyor. Keza film gerçek olaylar temel alınarak yazılmış.

Bu filmi izlemeyi herkese öneriyorum. Böyle bir filmde gayet keyifli bir oyunculuk sergileyen Nicholas Cage’i kara listemden çıkartıp, sevdiğim, görsem “Merhaba, merhaba”nın ötesine geçmekten keyif duyacağımı var saydığım güruha dahil ediyorum. Daha önceki filmlerinde, diğer unsurlar ne kadar başarılı olursa olsun, annesine hüzünlü bir bakış göndererek şeker yiyebilmeyi hiç unutmamış acıklı surat ifadesi yüzünden ismini duyduğumda sarımsak görmüş vampire dönüyordum.